Wizyt
Dzisiaj: 276Wszyscy: 711445

Do adopcji

  • bojka.jpg

    Bójka

    Czy B

     

    Bójka jest maleńkim kocim dzieckiem, ma zaledwie 2 miesiące i we wczesnym dzieciństwie straciła matkę. Jest zupełnie bezbronna wobec życia, które bywa okrutny dla małych chucherek jak ona. Zabraliśmy ją ze schroniska, ponieważ miała chore oczka. Taki kociak nie ma najmniejszych szans na adopcję. Dlatego też Bójka, razem z dwiema siostrzyczkami, trafiła do naszej fundacji dla kotów niewidomych i niedowidzących Ja Pacze Sercem. Teraz my będziemy się bić ze złym losem o to, by Bójka znalazła swoje szczęście. Gdy znalazła się u nas, była taka mała, że trzeba było ją dokarmiać butelką i zastępować jej matkę – ogrzewać, masować brzuch, cały czas doglądać. Na szczęście podejrzenia, że może mieć uszkodzony wzrok, nie potwierdziły się. Widzi doskonale. Gdy już doszła do siebie, oczka zaczęły widzieć, a głód przestał doskwierać, okazało się, że Bójka ma bardzo wesoły charakterek – jest ciekawa świata, rozbrykana, chętna do zabawy i przytulanek. Tylko czasem przeszłość jak gdyby kładzie się cieniem i przesłania jej szaloną radość życia, dlatego czasami chowa się w ciemny kąt i obawia się wyjść. To mija. A z czasem minie całkowicie i na zawsze, gdy Bójka znajdzie swoje miejsce w czymś sercu, kiedy będzie się czuła bezpiecznie i nigdy więcej nie będzie czuła się osierocona. A ponieważ jest już zupełnie zdrowa i samodzielna, odrobaczona i zaszczepiona, a testy Fiv/Felv ma ujemne, nadszedł czas na znalezienie dla niej domu i nowej rodziny. Powinien być to dom „niewychodzący” z zabezpieczonymi oknami i balkonem. Rodzina może mieć zwierzęcych członków, bo Bójka, wbrew imieniu, ma bardzo pokojowe usposobienie i jest skora do nawiązywania nowych znajomości. Czy Bójka dobiła się do Twojego serca?

  • dzuba.jpg

    Dżuba

    !Dżuba, dżuba – dżu, Dżuba wygląda Ciebie jak kania dżdżu

     

     

    Dżuba urodził się gdzieś na dachu kamienicy. Jeszcze dobrze nie otworzył oczu, a już zaczął umierać porzucony przez matkę. Szczęśliwie jego braciszek miał jeszcze na tyle sił, żeby rozpaczliwym miauczeniem wezwać pomoc. Gdy pomoc nadeszła, Dżuba leżał wtulony w swoją siostrzyczkę i razem próbowali się ogrzać. Jeden kociak już nie żył. Maleństwa miały dopiero 3 tygodnie - jeszcze jedna noc i byłoby już po nich. Dżuba na początku nie umiał jeść samodzielnie i trzeba go było karmić strzykawką. W dodatku do wygłodzonego kociaka przyplątał się wirus kociego kataru i zaatakował jedno oko, które trzeba było leczyć. W podobnym stanie było jego rodzeństwo. Z powodu chorych oczu maleństwa trafiły do fundacji Ja Pacze Sercem. Walka o małego Dżubaska była zażarta. Została wygrana, dzięki wielkiemu poświęceniu naszej wolontariuszki, która musiała czuwać nad Dżubą i jego rodzeństwem całą dobę, co parę godzin karmić,ogrzewać, masować małe brzuszki, zakraplać oczka. Udało się i teraz Dżubdżuś jest uroczym małym głodomorem. Najpóźniej z całego rodzeństwa nauczył się jeść samodzielnie, ale kiedy już odkrył, że może mieć dla siebie od razu całe talerze pasztetu, zamiast mozolnego jedzenia ze strzykawki, dosłownie zaczął pływać w jedzeniu. Radośnie kładł się w sam środek talerza, zagarniał jedzenie i jadł spod swojego brzuszka. Do dziś jest wielkim smakoszem wszystkiego. Je całym sobą, pyszczkiem i obiema łapkami naraz. Czy ktoś może się temu dziwić? Przecież on prawie umarł z głodu. Wszystko teraz robi całym sobą. Kiedy goni za motylkiem na baterie, to do upadłego, kiedy poluje na mysz na wędce, to aż do skutku, niezależnie jak bardzo jest zmachany. Jednocześnie przez to, że tak dużo je, nie jest tak zwinny jak reszta rodzeństwa. Kiedy stara się o zdobycie najbardziej pożądanej zabawki albo miejsca do leżenia, wyróżnia się uroczą nieporadnością i niestety często zostaje przechytrzony. Ale jednocześnie nie można się nie zakochać w tej małej dżubdżusiowej gapie. Dżuba bardzo potrzebuje człowieka i dobrze dogaduje się z innymi kotami. Ma 2,5 miesiąca, jest w pełni samodzielnym kociakiem. Z powodu kociego kataru jedno z jego oczek wymaga póki co stałych konsultacji z weterynarzem i zakraplania, ale już wkrótce oczko będzie w pełni sprawne. Drugie oko za to jest idealnie zdrowe. Kochany Dżubasek jest odrobaczony i zaszczepiony, a testy Fiv/Felv ma ujemne. Teraz malutek wypatruje swojego domu – „niewychodzącego” z zabezpieczonymi oknami i balkonem. No i z człowiekiem, który się o niego zatroszczy i nigdy nie porzuci. Czujesz deszcz łez na policzkach? To Ciebie Dżubasek wypatruje jak kania dżdżu!!

  • hathorek.jpg

    Hathorek

    Hathor ma tylko jedno życzenie, ale w zamian spełni aż siedem Twoich życzeń. Pierwsze życzenie to takie, żeby mieć kota, który uwielbia się tulić do swojego człowieka, a najlepiej jak dziecko – z łapkami wokół Twojej szyi. Drugie życzenie, żeby ten kot przy każdej okazji wskakiwał Ci na kolana. Trzecie życzenie – żeby spał wtulony w Ciebie w nocy. Czwarte życzenie - żeby był przyjacielski dla innych zwierząt. Piąte życzenie – żeby lubił dzieci i był dla nich delikatny. Szóste życzenie – żeby miał wesoły charakter. Siódme życzenie – żeby na jego widok zawsze i bez względu na okoliczności pojawiał się uśmiech na Twojej twarzy. Hathor ma niezwykłą moc spełnienia wszystkich tych siedmiu życzeń. W zamian prosi o spełnienie tylko jednego. Po tych wszystkich nieszczęściach, które były jego udziałem, Hathor pragnie mieć własnego człowieka i dom na zawsze. On już wie, jak ulotne potrafi być życie i szczęście, bo był jedną łapką „po drugiej stronie” - jako mały kociak trafił do schroniska ledwo żywy, nieprzytomny, z urazem głowy. Objawy wskazywały na wypadek albo pobicie. Przeżył, ale silne uderzenie spowodowało tzw. ślepotę neurologiczną. Oznacza to, że widzi, ale czasem, gdy mu coś w główce „nie styka” – traci wzrok. Gdy już stanął na łapach, kolejne długie miesiące spędził w klatce. Samotny i zrezygnowany. No bo ile można mieć nadzieję, że ktoś cię przygarnie? Ludzie przychodzili, oglądali małe kotki i odchodzili. Zawsze z innymi współtowarzyszami schroniskowej niedoli. Nikt nie chciał tego ślepego. Nie ma się czemu dziwić – boimy się zwierząt niepełnosprawnych, myślimy, że kot niewidomy będzie nam sprawiał kłopoty. A czy ktoś zna jakiegoś niewidomego kota? Mało kto. Dlaczego? Bo nikt takiego nie chce. To skąd ma wiedzieć jaki niewidomy kot naprawdę jest? I tak kółko się zamyka. Tymczasem ślepaczek w niczym nie ustępuje kotu widzącemu. Koty mają wszystkie zmysły o wiele czulsze niż my, a te niewidzące świetnie kompensują sobie wzrok słuchem, dotykiem i zapachem. Niedawno Hathor trafił do fundacji ja Pacze Sercem, stworzonej właśnie dla takich ślepaczków jak on. Radzi sobie doskonale – jak pełnosprawny kot. Ślepaczki w ogóle zachowują się jak koty widzące. Szczerze mówiąc, podejrzewamy je często o jakieś magiczne moce, bo wciąż w głowach się nam nie mieści, jak one to robią, kiedy widzimy, jak się bawią wędką, łapią piłeczkę, wspinają się i w ogóle robią wszystko to, co zwykłe koty. Wniosek? One są po prostu niezwykłe! A teraz taki niezwykły kociak – niespełna roczny Hathor – czeka aż ktoś wypowie jego imię, dzwoniąc do nas. Hathor ma 11 miesięcy, jest zaszczepiony, odrobaczony, Fiv/Felv ujemny i, jak wszystkie nasze ślepaczki, poszukuje domu „niewychodzącego” z zabezpieczonymi oknami i balkonem. Następnego „zderzenia z rzeczywistością” mógłby już nie przeżyć. Powiedz: Hathor, Hathor, Hathor. Powiedz: Hathor po cichu, teraz do siebie. Potem powiedz: Hathor głośno do nas. I wreszcie powiedz: Hathor czule, w swoim domu, do nowego członka rodziny .

    Kontakt: japaczesercem@gmail.com Tel. 500 383 928

  • karolek-i-wiktorek.jpg

    Karolek i Wiktorek

    Ogłoszenie grzecznościowe Paczacze Drodzy, dzisiaj umieszczamy szczególnie gorącą prośbę o dom dla cudownych kociaków, które go szalenie potrzebują, ale czekają już wiele miesięcy :( Dlaczego? Pewnie dlatego, że są nosicielami wirusa kociej białaczki. Muszą więc trafić do domu bez innych kotów lub z takimi, które również są "naznaczone" FeLV+. Choroba może nigdy się nie rozwinąć, u 30% nosicieli organizm samoistnie zwalcza wirus, ale te cudowne rudzielce mogą też kiedyś zachorować. I właśnie dlatego tak długo czekają... Lecznica, która chłopaków uratowała robi naprawdę wszystko by zapewnić im jak najlepsze warunki życia, ale... nic nie zastąpi własnego domu i kochającego opiekuna!!!!! Karolek <3 i Wiktorek <3 mieszkają w lecznicowym pokoiku, innego życia nie znają. A przecież powinny szaleć wśród kochających domowników i sypiać w łóżeczku!!!!!!!!!! Kto pokocha te śliczne i przekochane szkraby?!!!!! Każde udostępnienie zwiększy szansę Karolka i Wiktorka, za każde będziemy niezmiernie zobowiązani!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "Mamy do adopcji dwa cudowne koty, Karolka i Wiktorka. Maluszki mają obecnie około ośmiu miesięcy, są odrobaczone i wykastrowane. Kocurki pragną kontaktu z ludźmi. Chłopcy są nauczeni czystości, bez problemu korzystają z kuwety. Maluszki przechorowały koci katar. U Karolka powikłaniem przebytej choroby jest ślepota, która w żaden sposób nie wpływa na jego prawidłowe funkcjonowanie. U maluchów w wieku dwóch miesięcy wyszedł dodatni test w kierunku białaczki. W związku z tym szukamy dla nich domu gdzie nie ma innych kotów (towarzystwo psiaka mile widziane), i nie będą wychodziły na zewnątrz. Karolek i Wiktorek chciałyby trafić do jednego domu. Są ze sobą bardzo zżyte, czekają na kochający dom na jaki w pełni zasługują. W razie jakichkolwiek pytań prosimy o kontakt pod nr telefonu 22 672 04 40 Przychodnia weterynaryjna Centrum dr Seidla Warszawa ul. Tatarkiewicza 10b"
  • klakier.jpg

    Klakier

    GARGAMELU GDZIE JESTEŚ?- MIAUCZY NIEDOWIDZĄCY KLAKIEREK Mały Klakierek, podobnie jak ten z kreskówki, mieszkał w ruinach. Urodził się tam. Kot pałacu nie potrzebuje, bo ważniejsze to mieć swojego człowieka, który by o niego dbał. No oczywiście chyba że to ruiny z bajki. Ale Klakierek urodził się w realu. Nie dbał o niego nikt, nawet złośliwy Gargamel. Wspólnie z bezdomną rodziną przymierał głodem. Ponieważ miejsce, w którym się urodził miało być zlikwidowane, został złapany i oddany do schroniska. I jako jedyny z całego kociego rodzeństwa w nim został. Powód? Upośledzony wzrok i czarne umaszczenie. Upośledzony wzrok to wynik kociego kataru, który atakuje niedożywione kocięta. Na szczęście maluch jest już wyleczony. Natomiast czarne umaszczenie to zabobon, który świadczy tylko o nas, a nie o kocie. Tak czy inaczej, nikt go nie chce. Klakier ma dopiero 3 miesiące, a poznał prawdziwe życie… Z powodu niedowiidzenia, Klakierek trafił do fundacji Ja Pacze Sercem. Na początku płakał z tęsknoty za swoją kocią rodziną, ale po kilku dniach pogodził się z sytuacją. Jak każde maleństwo, potrzebuje czułości i w ciągu dnia uwielbia być blisko swojej tymczasowej opiekunce, a w nocy śpi z nią w łóżku. Chętnie bawi się z innymi kotami. Pamięta jeszcze „głodne” czasy i przy miseczce nigdy nie wybrzydza. Wie doskonale, do czego służy kuweta. Jest zdrowy, odrobaczony i zaszczepiony, testy fiv/felv ma ujemne. A gdyby tak jeszcze miau swojego własnego Gargamela… to by już była po prostu bajka.

  • lusia.jpg

    Lusia

    LUSIA MALUSIA

    Miała umrzeć tej zimy. Maleńka, chora, zagłodzona, trzesąca się z wyziebienia, błagajaca o pomoc koteńka pojawiła się na ogródkach działkowych. Nie mogliśmy zostawić jej bez pomocy i tak została podopieczną fundacji. Pierwsze dni Lusia wyglądała jak obraz nędzy i rozpaczy. Można było policzyć każdą kosteczkę na jej chudziutkim ciałku. Ledwo trzymała się na nożkach ale łepek nadstawiała do pieszczot, tak bardzo potrzebowała miłości. Podczas wizyty u weterynarza jej wiek określono na ok 7 lat , może troszkę mniej. Stan bardzo zły: ogólne wycieńczenie, koci katar, brak zębów, futro w okropnym stanie, oczka do leczenia, a to wszystko efekt bezdomności i głodowania. Koteczka dostala antybiotyk, leki wzmacniające i kropelki do oczu. Pobrano krew do badania i na szczęście wyniki były obiecujące. Trzy tygodnie trwało aby panienka wróciła do życia, nabrała sił i można ją było poddać zabiegowi sterylizacji, który uratował jej życie gdyż koteńce rozpadały się narządy rodne i na pewno nie przeżyła by kolejnej ciąży i porodu... zabiły by ją jej własne, nienarodzone dzieci . Teraz to zdrowa, dojrzała kotka. Cieszy się życiem, potrafi brykac jak nastolatka. Ładnie przybrała na wadze ale i tak jest drobniutka, będzie już taka na zawsze. Do pełni szczęścia brakuje jej tylko swojego domku, pełnego bezinteresownej miłości. Lusia jest miziakiem, kocha pieszczoty choć nigdy nie jest nachalna. Uwielbia wylegiwać się w łóżku, którego wcześniej nie znała. Lubi psa i spokojne koty , dominatorow bardzo się boi.. Jest zaszczepiona, zaczipowana, testy fiv/ felv ujemne. Poszukujemy bezpiecznego, niewychodzacego domu z zabezpieczonymi oknami i balkonem. Może żyć jako jedynaczka lub z innym bardzo spokojnym niedominującym kotem.

     

     

    Kontakt: japaczesercem@gmail.com Tel. 500 383 928

     

  • manila.jpg

    Manila

    Ponieważ urodziła się jako nikomu niepotrzebny dachowiec, od początku jej życie miało bardzo gorzki smak. Kocia matka porzuciła ją, razem z rodzeństwem, kiedy maluchy miały niecałe 3 tygodnie. Gdy zostały znalezione, jedno już nie żyło. Manila czekała na swoją kolej wtulona w braciszka. Tak głodne maleństwa próbowały ratować się przed chłodem. Głodne, wycieńczone, wychłodzone i chore na koci katar trafiły do fundacji Ja Pacze Sercem. Nasza wolontariuszka stawała na głowie, żeby maluchy przeżyły – karmiła strzykawką, masowała mikro brzuszki, dogrzewała, a przy tym jeszcze leczyła chore oczka. dzięki jej wysiłkom, Manila z kociego niemowlaka wyrosła na przedszkolaka. Ma teraz 2,5 miesiąca i jest wzorowym uczniem, wymarzonym w każdym kocim przedszkolu - niezwykle inteligentna: pierwsza nauczyła się jeść, pierwsza ogarnęła kuwetę, w sekundę potrafi rozgryźć jak się bawić każdą nową zabawką. Jest najmniejsza spośród całego rodzeństwa, ale nadrabia to sprytem. Kiedy ktoś ją zaczepia, wygrywa zwinnością i umiejętnością znalezienia najlepszych kryjówek. Bardziej niż bójki interesują ją interaktywne zabawki i toczące się piłeczki. Bardzo interesuje ją wszystko, co robi człowiek. Lubi obserwować ludzi, wpatruje się w nich intensywnie i ma wtedy przeurocze, zdziwione spojrzenie. Manila to sam miód i malina – wnosi radość do domu – jest małym, pełnym energii promyczkiem, ciekawym świata, pełnym energii i beztroski. Kocha człowieka. Jest malutką kruszynką i w przyszłości prawdopodobnie również będzie drobniutka. Prawidłowo się rozwija, regularnie przybiera na wadze, jest całkowicie zdrowa: odrobaczona, zaszczepiona, testy Fiv/Felf ma ujemne. Wyróżnia się dużą samodzielnością. Może już więc szukać swojego domu na zawsze. Powinien to być dom „niewychodzący” z zabezpieczonymi oknami i balkonem, by Manilka już nigdy nie zaznała gorzkich chwil. Dużo zdrowia i słodyczy Manila Ci życzy. Oczywiście ze sobą na Twoich kolanach!

  • mocca[8].jpg

    Mocca

    Mocca - słodka, ale charrrrakterna koteczka szuka już domku!

    Malutka Mocca, to kwintesencja takiej właśnie kawy. Jest słodziutka, bo uwielbia głaskanie, przytulanie, ugniatanie łapkami i mruczenie. Ale mocca przecież zawiera też kofeinę! Mocca jest wulkanem energii – biega za piłeczkami, poluje na kocie wędki, skacze po drapakach, kocha bawić się z innymi kotami. Czy to znaczy, że jest kotem idealnym? Tak. Dlaczego więc nie ma domu?

    Koteczka trafiła do schroniska razem z dwójką rodzeństwa. Mocca, Tofik i Czoko chorowały na koci katar, a najbardziej ucierpiały ich oczka, dlatego też trafiły pod naszą opiekę. Na szczęście wszystkie oczka udało się uratować! Mocca widzi!!!

  • nusa.jpg

    Nuša

    Choć w Polsce jest wciąż ogrom zwierząt, które potrzebują pomocy, to nie sposób odmówić ratunku tym zza granicy. Szczególnie, gdy chodzi o zwierzę z Chorwacji. Nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, że to piękny i pogodny kraj, ale tylko dla turystów. Nad zwierzętami wiszą tam ciemne chmury. Są one traktowane jak rzeczy. Schronisk praktycznie nie ma. Są oczywiście ludzie, którym dobro zwierząt leży na sercu, ale jest ich garstka. Ci ludzie wysłali do nas – fundacji Ja Pacze Sercem - desperacką prośbę o przyjęcie ich niedowidzącej podopiecznej. Jak można by było jej nie usłyszeć? W właśnie ten sposób znalazła się u nas Nuša. Nuša ma niecały rok. Dostaliśmy informację, że straciła oko w wypadku. Panie, które ją znalazły nie miały pieniędzy na to, by ją wyleczyć, dlatego zwróciły się do nas. W Polsce kotka przeszła zabieg zamknięcia oka, a przy okazji również sterylizacji. Została odrobaczona i zaszczepiona. Zrobiliśmy jej testy Fiv/Felv, które na szczęście wyszły ujemnie. Na drugie oko widzi doskonale. Nuša jest najsłodszym stworzeniem pod słońcem! Pcha się na kolana, chodzi za człowiekiem krok w krok, przytula się, śpi w łóżku. Równie przyjazna jest w stosunku do innych kotów. Bawi się z kociętami, na zaczepki dorosłych nie reaguje, ma całkowicie ugodowy charakter. Nie grymasi przy jedzeniu, korzysta z kuwety. Jest spokojna i delikatna. Teraz, gdy nasza jednooczka jest już wyleczona, rozglądamy się za domem dla niej. Dla jej bezpieczeństwa powinien być to dom „niewychodzący” z zabezpieczonymi oknami i balkonem. Mimo to, że Nuša pochodzi z kraju, w którym panuje tak chłodny klimat dla zwierząt, to sama wprowadza do domu wiele ciepła. A czy adopcja skrzywdzonego kociego stworzenia jest w Twoim klimacie?

  • piwko[7].jpg

    Piwko

    PIWKO JASNE ,PEŁNE MIŁOŚCI DO CZŁOWIEKA 💚 Kocurek żył na ulicy a dokładnie na ulicy w Łomży. Tak, i wszystko jasne - to stąd wzięło się jego imię. Piwko został uratowany z ulicy, miał zranione oko, dlatego trafił do fundacji Ja Pacze Sercem. Wiadomo, że kiedyś miał dom, ale został z niego wyrzucony. Za co? Trudno sobie wyobrazić, za co takiego przyjaznego kota wywalono z domu. Może zbyt głośno mruczał? Bo Piwko zaczyna głośno mruczeć już, gdy widzi kogoś pierwszy raz na oczy. O pardon, na jedno oczko - Piwko ma jedno oczko, bo to zranione było nie do uratowania. Niestety to nieprawda, że kot się przystosuje i sobie sam poradzi. Kot udomowiony, od małego wychowany z ludźmi, nie przeżyje na ulicy. Nie potrafi zdobyć jedzenia, ominąć niebezpieczeństw, a przede wszystkim nie potrafi żyć bez człowieka. Właśnie tak jak Piwko. On nie umie żyć bez tulenia, głaskania, miziania, leżenia na kolanach, spania z człowiekiem. Na ulicy stracił oko, a niedługo straciłby życie. Jeśli nie od ran albo z głodu, to na pewno z tęsknoty za ludźmi. Mimo to, że przecież ludzie go porzucili. Bo to że został porzucony jest pewne. Domyślamy się, że jest ofiarą historii jakich wiele: ponieważ ma teraz ok 2 lat, wygląda na to, że gdy malutki kociaczek urósł i przestał być śliczną maskotką dzieci, trafił za drzwi. A Piwko nie jest typem samotnika, nie ma nic z przypisywanej kotom niezależności i upodobania do chodzenia własnymi ścieżkami. On pragnie mieć swojego człowieka. Albo jeszcze lepiej ludzi. A do tego jeszcze mogły by być inne koty. Piwko ma ogromne serce i mnóstwo czułości do dania – wystarczyłoby tego dla całej Łomży. Ale może być i inna miejscowość. I dla Piwka, i dla nas nie liczy się gdzie, ale z kim. Piwko jest zdrowy, zaszczepiony, wykastrowany, testy Fiv/Felv ma ujemne. Z kim więc Piwko spędzi resztę życia w szczęściu i mruczeniu? Może z Tobą

  • pola[12].jpg

    Pola

    Jak Pola wyprowadziła ślepy los w pole

    Jesienny spacer za miasto – z prawej działki, z lewej pola, nagle ona. Malutka szara główka około 10-tygodniowego maleństwa z oczkami pełnymi… już nie łez, a ropy, główka ledwo trzyma się na wątłym jak garść suchej trawy ciałku. Wokół ani żywej duszy. To maleńkie stworzonko zresztą też zaraz odda swoją duszyczkę wiatrowi… Taki już jest los bezdomnych kocich dzieci. Ale nie musi taki być, bo wszystko zależy od nas – ludzi!!! Poznajcie Polę, która ostatnim wysiłkiem zwróciła na siebie uwagę człowieka i wyprowadziła swój ślepy los w pole.

  • stefan[15].jpg

    Stefan

    Poznajcie Stefana – wspinaczki na 3 łapkach fana! Jeśli coś naprawdę lubisz, to nic nigdy nie powstrzyma cię, żeby to robić. Dowód? Stefan. Stefan to fan wspinaczki wysokodrapakowej. I co z tego, że nie ma jednej łapki? Dla niego zupełnie nic. Tym bardziej, że Stefciu swoje w życiu już przeszedł, bo jak łatwo się domyślić amputacja łapki miała swoje powody. Bezdomność zaliczył już jako dziecko, potem ból i klatka w schronisku. Tyle nieszczęść jak na jednego malucha to aż nadto. Dlatego Stefciu teraz cieszy się z życia jak szalony. Wie dobrze, jakie jest cenne, bo otarł się o śmierć. Siedział bardzo długo w małej klatce. Najpierw po operacji, potem z powodu podejrzenia zaburzeń widzenia. Ze względu na kłopoty ze wzrokiem trafił do fundacji Ja Pacze Sercem. Na szczęście badania wykazały, że Stefan widzi doskonale. Gdy tylko zyskał wolność, zaczął korzystać z niej pełnymi łapkami. Na początku nie miał kondycji i bardzo szybko męczył się nawet krótkimi spacerami po domu. Ale Stefan to młody kociak, ma dopiero 2 lata, więc radość z odzyskanego życia dodała mu energii, która teraz aż go rozpiera. Stefan uwielbia wspinaczkę i zabawy. Do człowieka wręcz się klei. Panicznie boi się potworów takich jak odkurzacz. Za to lubi psy. Z kotami bywa róznie, dlatego lepiej, żeby był kocim jedynakiem. Jest zdrowy, zaszczepiony, testy Fiv/Felv ma ujemne, jest wykastrowany. Stefciu szuka swojego drapaka w domu „niewychodzącym” z zabezpieczonym balkonem i oknami. Pragnie kleić się do własnego człowieka, a brak jednej łapki w ogóle w tym nie przeszkadza. Czy jest ktoś, dla kogo ten brak również nie stanowi przeszkody, aby go pokochać? To by był szczyt marzeń Stefana. Wyższy i fajniejszy od najwyższego i najfajniejszego drapaka. Czy go zdobędzie? To zależy od Ciebie… 500383928 japaczesercem@gmail.com

  • susza.jpg

    Suszka

    To może być nawet jeszcze całkiem malutki człowiek, dziecko, byleby przy nim cały czas być. Suszka zresztą też jest jeszcze malutkim dzieckiem, ok. 2-miesięczną kicią, która jest pod opieką fundacji dla niedowidzących i niewidzących kotów Ja Pacze Sercem, choć wzrok ma doskonały. Po prostu wyszła spod samochodu prosto pod nogi naszego najmłodszego 1,5-rocznego wolontariusza naszej fundacji. I od tamtej pory prawie się z nim nie rozstaje. Wcześniej próbowała prosić o pomoc innych przechodniów, ale niestety, spotkała ją wielka posucha – nikt nie chciał sobie robić problemu, biorąc do siebie małego kociaka z ulicy. Suszka jest zupełnie zdrową koteczką. Jedyne, czego pragnie, to własny człowiek. Jest wesołą dziewczynką, która uwielbia bawić się z innym podopiecznym fundacji, Lemurkiem, kocha jeść, ale najbardziej kocha leżeć na poduszce swojego małego „wybawcy” i się do niego przytulać. Patrząc na to, jak bardzo lubi dzieci, możemy podejrzewać, że miała swojego małego opiekuna, ale została porzucona. Szukamy jej domu „niewychodzącego” z zabezpieczonymi oknami i balkonem. Może być to dom rodziny z dzieckiem, ale tym razem poważny i odpowiedzialny, a nie taki, jak poprzedni, w którym została potraktowana jak zabawka dla dziecka, którą można wyrzucić, gdy się znudzi. Suszka ma spokojny i zrównoważony charakter. Ma w sobie ocean czułości, który ujawnia się wielkimi przypływami przytulania, miziania i mruczenia. Jest odrobaczona i zaszczepiona, testy Fiv/Felv ma ujemne. 
    Suszka pragnie mieć swojego człowieka, nie daj Suszcze schnąć z tęsknoty za Tobą!

  • teodor.jpg

    Teodor

  • teofila.jpg

    Teofila

  • tokio.jpg

    Tokio